مرور فیلم فجر ۴۴ در آینه مهر؛
نگاهی بر فیلم خیابان جمهوری آقای هادی همیشه اجتماعی بساز!
وبلاگ آفتاب: فیلم سینمایی خیابان جمهوری نشان از بلوغی باردیگر در نگاه منوچهر هادی دارد.
خبرگزاری مهر-گروه هنر-محمدمهدی ابراهیمی نصر؛
منوچهر هادی یک فیلم نرمال با فیلم نامه ای قابل قبول و کم اشکال و بازیهای دل نشین و باورپذیر را به جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر آورد و توانست بار ۲ روز اول جشنواره را از لحاظ نمایش فیلمی قابل قبول به دوش بکشد. بعد از تجربه های نه چندان موفق و سطحی در آثار کمدی و تجاری همچون «رحمان ۱۴۰۰»، «نیسان آبی» و «نیوکمپ» که فرسنگ ها با توانایی های منوچهر هادی فاصله دارند، این فیلم نشان از بلوغی باردیگر در نگاه این فیلمساز دارد. «خیابان جمهوری»، توانست با روایتی شریف و منسجم، بار کیفی ویترین ۲ روز ابتدایی این ماراتن سینمایی را به تنهایی به دوش بکشد و ثابت کند که هادی در صورت دوری از فانتزی های گیشه ای، هنوز رگ خواب درام های انسانی را می شناسد. هوشمندی اصلی اثر در فیلم نامه آن نهفته است؛ جایی که سازندگان اثر با ظرافت از افتادن در دام تکراری سینمایی که برخی آنرا سینمای فلاکت می نامند و گدایی ترحم گریخته اند. داستان آیلار با بازی قابل قبول الناز ملک که در غیاب همسرش با چالش های سنگینی همچون حاملگی و اداره زندگی دست و پنجه نرم می کند، بجای آنکه مخاطب را به دلسوزی تحقیرآمیز وادارد، احترام او را برمی انگیزد. فیلم برعکس خیلی از آثار مشابه، نگاهی توریستی یا فرادستی به طبقه کارگر ندارد و فقر را به ابزاری برای تحقیر فرهنگی تبدیل نمی کند، بلکه عزت نفس شخصیت اصلی را محور قرار می دهد که برای کسب روزی حلال و حفظ آبرو در تکاپوست. واقع گرایی فیلم در پردازش محیط های جانبی و روابط انسانی هم به خوبی مشهود است. اتمسفر کارگاه خیاطی و مناسبات جاری میان کارگران و مدیریت مجموعه با بازی هادی حجازی فر با دقتی خوب طراحی شده و از کار درآمده است. همین طور روابط خانوادگی، خصوصاً پیوند میان آیلار و برادرش که از شهرستان به تهران آمده، به دور از اغراق های ملودراماتیک و بطورکامل باورپذیر ترسیم شده است. این رئالیسم ساختاری سبب شده تا امید جاری در بطن فیلم، برچسب تصنعی نخورد؛ چونکه این امید نه از دل معجزات ناگهانی، که از درون اراده و تلاش خستگی ناپذیر یک زن برای سامان دادن به زندگی اش جوانه می زند. سرانجام، «خیابان جمهوری» را می توان یک زنگ بیدارباش برای کارنامه حرفه ای کارگردانش قلمداد کرد. تماشای این اثر ثابت می کند که توانایی منوچهر هادی در درک لایه های زیرین جامعه و هدایت درست بازیگران در بستری واقع گرایانه، چقدر می تواند برای سینمای ما باارزش باشد. ای کاش هادی با درک درست موفقیت این فیلم، مسیر حرفه ای خودرا در همین فضای اجتماعی و دغدغه مند تثبیت کند و بجای صرف انرژی در پروژه های فانتزی و کمدی های سطحی، به بازنمایی صادقانه زندگی آدم های واقعی شهر بپردازد؛ چونکه جایگاه هنری وی در متن همین خیابان های پرهیاهو و در بین دردهای نجیب مردم است. بطور خلاصه منوچهر هادی یک فیلم نرمال با فیلمنامه ای قابل قبول و کم اشکال و بازی های دل نشین و باورپذیر را به جشنواره چهل و چهارم فیلم فجر آورد و توانست بار ۲ روز اول جشنواره را از نظر نمایش فیلمی قابل قبول به دوش بکشد. هوشمندی اصلی اثر در فیلمنامه آن نهفته است؛ جایی که سازندگان اثر با ظرافت از افتادن در دام تکراری سینمایی که برخی آن را سینمای فلاکت می نامند و گدایی ترحم گریخته اند.
این مطلب آفتاب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کابران آفتاب در مورد این مطلب