چرا روحانیون بی حاشیه سراغ طنز رفتند؟ مفاهیم دینی فقط برای منبر نیست
به گزارش وبلاگ آفتاب، تهیه کننده برنامه بی حاشیه با اشاره به استفاده از زبان طنز برای طرح مفاهیم دینی بیان کرد که تلاش نموده اند صمیمیت منبرهای سنتی را به تلویزیون بیاورند.
به گزارش وبلاگ آفتاب به نقل از مهر، برنامه «بی حاشیه» با اجرای مهدی صبایی از شبکه نسیم پخش می شود و در آن، روحانیون در کنار مجری و کمدین ها قرار گرفته اند و تلاش دارند تا مطالبی مانند خانواده، سبک زندگی، تربیت فرزند و روابط اجتماعی را با زبانی متفاوت مطرح کنند.
سعید مظاهری تهیه کننده و کارگردان «بی حاشیه» درباره ی ایده تشکیل این برنامه و استفاده از طنز در آن به گزارشگر مهر اظهار داشت: ایده اصلی از یک سؤال آغاز شد؛ این که چرا وقتی می خواهیم درباره ی مطالبی مثل خانواده، تربیت، روابط اجتماعی و سبک زندگی صحبت نماییم، به طور معمول سراغ قالب های جدی، گفتگومحور و سخنرانی می رویم. آیا نمی شود همین مفاهیم را کوتاه تر، صمیمی تر و جذاب تر با مخاطب در بین گذاشت؟
وی افزود: تلویزیون در سالهای گذشته برنامه های طنز مختلفی داشته که از نظر محتوایی هم آثار خوبی بوده اند، اما استفاده از ظرفیت طنز مبلغان دین برای انتقال مفاهیم دینی، اخلاقی و اجتماعی کمتر تجربه شده است. مبلغان دینی از سالیان دور در منبر، مسجد و ارتباط چهره به چهره با مردم از طنز و شوخی بهره برده اند. این ظرفیت کمتر به قاب تلویزیون آمده و حضور روحانیون در رسانه بیشتر در قالب سخنرانی، گفتگو و بیان مستقیم مفاهیم دینی بوده است.
این تهیه کننده بیان نمود: ما کوشش کردیم این تجربه را به یک قالب تلویزیونی تبدیل نماییم که مخاطب را همراه کند، او را بخنداند و بعد به یک نکته جدی درباره ی زندگی روزمره برساند. فکر کردیم می توان همان حرف های مهم دینی و اخلاقی را به زبان دیگری گفت؛ زبانی کوتاه، صمیمی، طنزآمیز و نزدیک به تجربه روزمره مردم. قرار نیست طنز جای محتوای دینی را بگیرد، بلکه طنز برای ما ابزاری است تا پیام را مؤثرتر به مخاطب امروز منتقل نماییم.
وی درباره ی چرایی انتخاب طنز اظهار داشت: مخاطب امروز سلیقه های متفاوتی دارد و بخش قابل توجهی از ارتباط مردم با رسانه بوسیله محتوای کوتاه، تصویری، سریع و سرگرم کننده شکل می گیرد. اگر مقرر است مفاهیم دینی در عرصه اجتماعی و سبک زندگی حضور مؤثرتری داشته باشند، باید زبان ها و قالب های متنوع تری برای بیان آنها پیدا نماییم. البته اصل این قالب بصورت منبر با نشاط از گذشته وجود داشته است و ما فقط کوشیده ایم آنرا در قاب تلویزیون تجربه نماییم.
مظاهری خاطرنشان کرد: در «بی حاشیه» طنز هدف نیست؛ وسیله است. نمی خواهیم فقط مردم را بخندانیم، بلکه می خواهیم از خنده به یک نقطه جدی تر برسیم. یک مسئله خانوادگی که خیلی از مردم تجربه اش کرده اند، می تواند نقطه آغاز یک روایت طنز باشد و در نهایت مخاطب را به یک سؤال اخلاقی یا دینی برساند. در اینجا طنز تبدیل به پلی میان زندگی روزمره و یک مفهوم دینی می شود.
وی اضافه کرد: کوشش کردیم پیام را از فضای انتزاعی خارج نماییم و به زندگی واقعی مردم نزدیک شویم. مطالبی مثل خانواده، تربیت فرزند، احترام، مسئولیت پذیری، دروغ، قضاوت، چشم وهم چشمی و روابط اجتماعی، فقط موضوعات سخنرانی نیستند بلکه در زندگی روزمره ما اتفاق می افتند. ما هم در «بی حاشیه» کوشش کردیم همین موقعیت ها را با زبان طنز روایت نماییم. مخاطب باید بتواند با خودش بگوید «این اتفاق برای من هم افتاده» یا «من هم چنین رفتاری داشته ام». وقتی این ارتباط شکل بگیرد، پیام دینی به زندگی شخصی و روزمره مخاطب نزدیک تر می شود.
مظاهری درباره ی حضور روحانیون در قالبی متفاوت بیان نمود: روحانیون ظرفیتهای تبلیغی بیشتری از حضور فقط در قالب سخنرانی دارند. یک روحانی می تواند با مردم گفتگو کند، روایت کند، شوخی کند و درباره ی مسایل روزمره زندگی صحبت کند و با این وجود هویت و جایگاه دینی خودرا حفظ کند.
وی اضافه کرد: ما می خواهیم این امکان را در تلویزیون تجربه نماییم. روحانی ای که تجربه انتقال مفاهیم دینی با زبان طنز و ارتباط چهره به چهره با مردم را دارد، می تواند یک مسئله واقعی از زندگی را مطرح کند، با زبان طنز به آن نزدیک شود و در نهایت همان نقش اصلی خود، یعنی تبلیغ و کمک به بهتر شدن زندگی انسان، را دنبال کند.
مظاهری در انتها درباره ی نگرانی از سطحی شدن مفاهیم دینی درنتیجه استفاده از طنز اظهار داشت: این یکی از مهم ترین نگرانی هایی بود که از ابتدا داشتیم و بازهم هم باید به آن دقت نماییم. اگر طنز فقط برای خنداندن استفاده شود، می تواند محتوا را سطحی کند. برای همین کوشش کردیم طنز در خدمت محتوا باشد، نه این که محتوا در خدمت طنز قرار بگیرد. نمی خواهیم برای رسیدن به خنده از هر چیزی استفاده نماییم. خنده برای ما نقطه پایان نیست بلکه مقرر است مخاطب را به سوی فکر کردن ببرد.
حرف آخر اینکه مخاطب باید بتواند با خودش بگوید این اتفاق برای من هم افتاده یا من هم چنین رفتاری داشته ام. روحانی ای که تجربه انتقال مفاهیم دینی با زبان طنز و ارتباط چهره به چهره با مردم را دارد، می تواند یک مساله حقیقی از زندگی را مطرح کند، با زبان طنز به آن نزدیک شود و در نهایت همان نقش اصلی خود، یعنی تبلیغ و کمک به بهتر شدن زندگی انسان، را دنبال کند. مظاهری در پایان در رابطه با ی نگرانی از سطحی شدن مفاهیم دینی درنتیجه استفاده از طنز گفت: این یکی از مهم ترین نگرانی هایی بود که از ابتدا داشتیم و بازهم هم باید به آن دقت نماییم. برای همین کوشش کردیم طنز در خدمت محتوا باشد، نه اینکه محتوا در خدمت طنز قرار بگیرد.
این مطلب آفتاب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کابران آفتاب در مورد این مطلب