اعتراف می کنم از کلیشه های پلیسی فاصله دارد نقش پررنگ زنان در سریال
به گزارش وبلاگ آفتاب، یک منتقد سینما با اشاره به کلیشه های سریال های پلیسی در سالیان اخیر بیان کرد که سریال اعتراف می کنم از این آثار متفاوت می باشد.
به گزارش وبلاگ آفتاب به نقل از مهر، سریال «اعتراف می کنم» به تهیه کنندگی رضا فتح اللهی پور و نیما حسنی نسب، در قالبی جنایی و پلیسی به بازخوانی پرونده هایی می پردازد که در گذشته به نتیجه نرسیده اند و حالا با نگاهی باردیگر مورد بررسی قرار می گیرند. این سریال که کارگردان های مختلف اپیزودهای آنرا ساخته اند در شبکه نمایش خانگی عرضه می شود.
جبار آذین منتقد سینما درباره ی سریال «اعتراف می کنم» و ساختار آن به خبرنگار مهر بیان کرد: ژانر جنایی با زیرمجموعه های مختلفی که دارد، یکی از جذاب ترین و پرمخاطب ترین گونه های هنری در جهان شمرده می شود. سال هاست که در سینما و تلویزیون ما نیز کوشش های مختلفی انجام شده تا اینگونه آثار ساخته شود و چندین سال است که سریال های پلیسی - امنیتی مخاطبان خودشان را پیدا کرده اند، اما هنوز هم نتوانسته اند به عنوان یک جریان پویا، مستقل، مستمر و تعیین کننده در بازار سینما و تلویزیون ایران جلوه گری کنند.
وی علت این امر را کم اعتنایی مدیران فرهنگی و هنری دانست و درباره ی هزینه بالای تولید این آثار اظهار نمود: علاوه بر کم توجهی متولیان فرهنگی، ۲ مسئله خیلی مهم تر هم وجود دارد؛ این که بخشی از این آثار هزینه های تولید بالایی دارند و غیر از برخی نهادها و سازمان های در رابطه با ساخت این نوع محصولات، دیگران کمتر وارد این عرصه می شوند.
اغلب آثار پلیسی ترویج خشم، جنایت و خیانت هستند
این منتقد پرداختن به خشم و خشونت را یکی از نکات مهمی دانست که می تواند به نقطه قوت یا ضعف تولیدات پلیسی تبدیل گردد و افزود: نکته مهم تری که می تواند به پاشنه آشیل تولیدات پلیسی تبدیل گردد، شیوه نمایش و روایت خشونت در این آثار است. ما در بعضی از این آثار پلیسی شاهد صحنه های قتل و جنایت در فجیع ترین شکلش هستیم. در صورتیکه اگر این مورد هنرمندانه و درست مورد استفاده قرار بگیرد و صحنه های خشونت با نگاه حرفه ای تولید شود، می تواند مخاطب را با خودش همراه کند.
آذین ضمن اشاره به مسیری که شبکه نمایش خانگی در تولید آثار پلیسی و جنایی طی کرده است، اظهار داشت: شبکه خانگی مسیری را طی می کند که هنرمندان خوب، توانا و کمتر دیده شده در این فضا کار می کنند و تولیداتی را به نمایش می گذارند که می تواند مخاطب را با نوآوری ها در تکنیک، فرم، ساختار و روایت آثار پلیسی و جنایی همراه کند. این اتفاق می تواند نقطه قوت باشد البته تا جایی که بسمت بدآموزی و تخریب فرهنگ جامعه حرکت نکند. به نظرم سریال «اعتراف می کنم» از این دسته آثار است.
وی درباره ی تفاوت «اعتراف می کنم» با دیگر آثار پلیسی شبکه خانگی توضیح داد: همان گونه که اشاره کردم، به رغم این که چندین سریال در شبکه خانگی در ژانر پلیسی ساخته شده است، اما اغلب این آثار، ترویج آگاهانه یا ناآگاهانه خشم، جنایت، خیانت و … هستند. اما «اعتراف می کنم» هدفمند و در راه متفاوتی حرکت می کند. حتی نگاه تجربه گرای آن به آثار مشابه خارجی نیز با عنایت به فرهنگ و ساختار فکری جامعه ایران بوده تا سریالی ساخته شود که بتواند ضمن حفظ جذابیت ها و مضامین ساختاری و محتوایی آثار مشابه خارجی، حرف هایی برای مردم و تماشاگران ایرانی داشته باشد. کمتر اثری سراغ داریم که ضمن حفظ جذابیت، از بدآموزی و خشونت هم پرهیز کند و با تکیه به همین مسائل، به جای جذابیت های ساختاری و محتوایی حرکت نماید.
آذین ضمن اشاره به یک امتیاز مهم این سریال بیان کرد: سریال از یک لوکیشن محدود برای بازگویی داستان های فراوان بهره برده است، به صورتی که بتواند ضمن روایتهای مختلف و رعایت جنبه های درام و دراماتیک ماجراها، مخاطب را جذب نماید و هم در ساختار و هم در مضمون و محتوا حرف های جدیدی برای گفتن داشته باشد. این روند در بین انبوه سریال هایی که بی ملاحظه فقط به خشم و خشونت می پردازند و صحنه های فجیع را تصویر می کنند و مخاطب را از تماشای سریال ها منصرف می کنند، یک اتفاق مثبت و قابل توجه است.
وی توجه به مضامین تازه را امتیاز دیگری برای «اعتراف می کنم» دانست و اظهار داشت: امتیاز دیگر «اعتراف می کنم» بازخوانی و بازگشایی پرونده های مختومه ای است که در گذشته به نتایج کاملی نرسیده اند، ولی با تلاش نیروهای خبره کارآگاهی بررسی می شوند. تماشاچی بدنبال اینست که اگر مشابه این اتفاقات در گذشته روی داده و اگر جنایتی انجام شده و قاتل پیدا نشده و به مجازات نرسیده است، در این سریال به نتیجه برسد و عامل خاطی و جنایتکار و هر کسی که مسبب بدی و شر است، شناسایی و معرفی شود.
این منتقد سینما افزود: این تلاشی است در جهت ارایه محتواهای تازه و آن هم در موقعیتی که شاید در نگاه اول تصور شود ما با یک فضای تئاتری در این سریال رو به رو هستیم چون با اثری تک لوکیشن مواجه هستیم و بیشتر برخوردها از راه دیالوگ صورت می گیرد. اما همین هم با استفاده بهینه از تصویرسازی گویا و رسا، هنری و سینمایی شده است.
بازنگری در تولید آثار جنایی
به گفته آذین، بازبینی در پرونده ها و نحوه روایت آنها می تواند مخاطب را با داستان همراه کند. بنابراین است که وقتی که این پرونده ها باردیگر بازبینی می شوند، مخاطب جذب و پیگیر ماجراها می شود چون بازگشایی داستان های فرعی و اصلی در یک مسیر منسجم و در روایتی که روی آن دقیق کار شده است، اتفاق می افتد.
وی افزود: همه این ها نشان دهنده اینست که ما با یک بازبینی جدی در تولید آثار جنایی رو به رو هستیم و همین مسئله سبب شده مخاطبان آثار شبکه خانگی، بخصوص تولیدات پلیسی، با خیال راحت با خانواده بنشینند و بدون این که گرفتار دل زدگی و ناراحتی باشند، قصه گوش کنند، با شخصیت ها همذات پنداری کنند و به شکلی شاهد مبارزه خیر و شر و غلبه خوبی بر بدی و فساد باشند.
این منتقد درباره ی دیگر بخش های سریال عنوان کرد: جذابیت در ساختار هنری و در محتوای این سریال هم مسیر هدفمندی را طی می کند که در امتیازاتی مثل داشتن فیلم نامه خوب، کارگردانی حساب شده و حرفه ای و انتخاب بازیگران و بازیهای خوب و همین طور فضاسازی ها، موقعیت نمایی ها و استفاده از موسیقی مناسب خودش را نشان میدهد و همه این موارد «اعتراف می کنم» را قابل تماشا و دیدنی می کند.
وی افزود: یک نکته مثبت دیگر این سریال ساختار اپیزودیک آنست که به تنهایی عامل جذابیت است چون مخاطب با داستان ها و بازیگران متنوع روبرو است و شخصیت های مختلف با داستان های متفاوت روایت و بازگویی می شوند و این برای مخاطب کشش و انگیزه فراوانی برای دنبال کردن سریال به همراه دارد. در واقع این سبک از سریال سازی خودش یک نوع فیلم سینمایی کامل است که با همه خاصیت هایش تولید شده و مخاطب را با داستان سازی مناسب و پرداخت موضوع های مختلف رو به رو می کند.
آذین در آخر درباره ی نقش پررنگ بازیگران زن در این سریال که از فیلم نت پخش می شود، عنوان کرد: در اکثر سریال های پلیسی، با یک یا دو شخصیت مرد در چارچوب کارآگاه و دستیار رو به رو هستیم که ماجراها حول محور آنها می چرخد، اما در سریال «اعتراف می کنم» قصه فرق کرده و وسیع تر شده است. این سریال برعکس موردهای مشابه، مردمحور نیست و زن ها به عنوان شخصیت هایی که اتفاقاً نقش تعیین کننده در حل پرونده های ناتمام دارند دیده می شوند و این نشان دهنده نقش اثرگذار خانم ها در آثار پلیسی است و این که آنها هم با عنایت به توانایی ها و موقعیت هایی که دارند، می توانند به عنوان شخصیت های مهم اثرگذار و راهگشا باشند. در نهایت باید به این نکته اشاره کنم که «اعتراف می کنم» تجربه ای نو و تماشایی در ژانر پلیسی و مناسب خانواده هایی است که علاقه مند هستند در جمع خودشان یک اثر مهیج و پرتعلیق را تماشا کنند.
منبع: aftablog.ir
این مطلب آفتاب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کابران آفتاب در مورد این مطلب