رویای آمریکایی یک مفهوم نانوشته است چالش فرآیند طولانی تولید نمایش
به گزارش وبلاگ آفتاب، کارگردان نمایش رویای آمریکایی با اشاره به خصوصیت های نمایشنامه باغ وحش شیشه عنوان نمود که مفهوم رویای آمریکایی مفهومی نانوشته در این نمایشنامه و دیگر آثار ویلیامز است.
علی حضرتی کارگردان نمایش «رویای آمریکایی» که این شب ها در عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه است، در گفتگو با گزارشگر مهر در رابطه با داستان و خصوصیت های محتوایی این اثر توضیح داد: نمایش ما برپایه نمایشنامه «باغ وحش شیشه ای» نوشته تنسی ویلیامز شکل گرفته و روایت آن حول محور پسر کوچک خانواده، تام، می گذرد. بعد از ترک پدر، تام بعنوان نان آور خانواده با فشارهای گوناگونی مواجه می شود؛ فشارهایی که از یک سو مسئولیت زندگی خواهرش و از طرفی محدودیت ها و نگاه سخت گیرانه مادر، خصوصاً در بستر اجتماعی آمریکا، بر او تحمیل می کند. وی اضافه کرد: این فشارها در طول سال ها به صورتی انباشت درونی تبدیل گشته و در نهایت به برون ریزی هایی می رسد که ما ثمره آنرا در جریان نمایش می بینیم؛ خواسته ها و اهدافی که شکل می گیرند اما هیچ کدام به عاقبت نمی رسند. در خیلی از تحلیل ها، شخصیت مادر بعنوان شخصیت محوری نمایشنامه درنظر گرفته می شود، اما از دید من، اگر بخواهیم تحلیلی دقیق تر داشته باشیم، شخصیت محوری تام است. حضرتی ضمن اشاره به برداشت های متفاوت از نمایشنامه «باغ وحش شیشه ای» اظهار داشت: گاهی به اشتباه، شخصیت دختر خانواده یا حتی مادر بعنوان محور اصلی درنظر گرفته می شود. برخی تحلیلگران باور دارند حادثه محرک نمایشنامه در صحنه ای رخ می دهد که مادر متوجه می شود دخترش دیگر به کلاس های تندنویسی نمی رود و از همان جا کوشش برای شوهر دادن او شروع می شود، اما من با این نگاه موافق نیستم. «باغ وحش شیشه ای» یک نمایشنامه مدرن و ساختارشکن است؛ متنی که در زمان خودش، با شکستن دیوار چهارم و حضور راوی، دست به نوآوری زده و حتی ارجاعاتی به تئاتر یونان باستان دارد.
بهره گیری از فضایی پست مدرن در قالب کمدی
وی در ادامه در رابطه با رویکرد اجرایی و شیوه مواجهه با متن خاطرنشان کرد: ما تمام تلاشمان را کردیم که کار متفاوتی عرضه بدیم و مخاطب مدرن را با خودمان همراه نماییم. هدف این بود که نمایشنامه ای را روی صحنه ببریم که با سازه ها و جریان های امروز تئاتر، سینما و موج فعلی هنر هم خوان تر باشد؛ چیزی نزدیک به یک فضای پست مدرن سیاه. این کارگردان اضافه کرد: برای رسیدن به این هدف، در شیوه کارگردانی تلاش کردیم بشکل کمیک به متن نزدیک شویم. نگاه ما به کمدی، نگاهی هجوی و تا حدی متاثر از کمدی های باستانی، مثل آثار آریستوفان بود؛ همان کمدی به ظاهر احمقانه ای که ناگهان مرده ای از قبر بیرون می آید، کاری غیرمنتظره می کند و باردیگر به تابوت برمی گردد. متاسفانه این نوع نگاه به کمدی امروز در بین خیلی از نویسندگان و کارگردانان نسل جدید وجود ندارد، چون اساساً شناخت دقیقی از چیستی کمدی و ظرفیتهای آن ندارند. وی تاکید کرد: تلاش ما در این گروه صرفا این بود که نگرشی متفاوت نسبت به بقیه داشته باشیم. شاید می شد حتی بهتر از این هم عمل کرد، اگر با محدودیت ها و کمبودهای مختلف مواجه نبودیم. در نهایت تمام توان مان را گذاشتیم و نتیجه اش نمایشی شد که اینروزها روی صحنه رفته است. ما بیشتر از یک سال برای این کار تمرین کردیم، اما ناگهان با اتفاقاتی مواجه شدیم که شرایط اجرا را کاملا به هم ریخت؛ از تعطیلی ناگهانی اجراها گرفته تا باطل شدن بلیت ها و وضعیتی که هم اکنون کاملا نابسامان است. این کارگردان در رابطه با فشارهای اجرایی توضیح داد: در وضعیت کنونی جامعه، از یک طرف فشار اداره کل هنرهای نمایشی وجود دارد و از سوی دیگر فشار سالن. سالن خصوصی است و طبیعتاً تحت فشار مدیریت قرار دارد و این فشار باردیگر به گروه منتقل می شود. مصوبه ای از اداره کل آمده که برمبنای آن، چه بخواهیم چه نخواهیم، باید اجرا برویم. برخی گروه ها با بهانه هایی اجراهایشان را یکی دو روز عقب می اندازند، اما در نهایت فشاری که هم روی ماست و هم روی سالن، سبب می شود ملزم به اجرا شویم؛ حتی در شرایطی که قراردادها صراحتاً می گویند در صورت بروز اتفاقات خاص مثل اعتراضات، کرونا، زلزله یا هر شرایط اضطراری دیگر، اجرا باید به تعویق بیفتد.
طولانی شدن فرایند تولید چالش ساز است!
حضرتی در ادامه ضمن اشاره به روند تولید نمایش اظهار داشت: وقتی فرایند تولید بیشتر از یک سال طول می کشد، طبیعتاً با چالش های جدی مواجه می شود. ما در طول این مدت خیلی از اعضای تیم را از دست دادیم و حتی بازیگر نقش اصلی تغییر نمود. با یک تیم شروع کردیم و در نهایت با تیمی دیگر به اجرا رسیدیم. مدتی هم به دنبال اجرا در سالن های دولتی بودیم، اما چون هنوز نمایش بشکل نهائی نرسیده بود و امکان ضبط و ارسال ویدئو نداشتیم، این فرصت ها را از دست دادیم. اگر بیشتر صبر می کردیم، کاری که بیشتر از یک سال تمرین شده بود، به سال بعد موکول می شد. وی ادامه داد: سالن هایی مثل مولوی عملا برای نمایشنامه های اورجینال و غیرتألیفی شانس کمی قائل می شوند، مگر این که متن خیلی خاص باشد یا قبل تر اجرا نرفته باشد. ما سراغ سالن هایی مثل ایرانشهر، خانه هنرمندان و حتی تئاترشهر هم رفتیم، اما در خیلی از این فضاها، ارتباطات نقش تعیین کننده ای دارد و وقتی این ارتباطات وجود نداشته باشد، عملا شانسی برای اجرا نیست. بالاخره، انتخابهای ما محدود شد و شرایط به سمتی رفت که امروز می بینیم.
«رویای آمریکایی» برآمده از تحلیل جهان ویلیامز/ تعداد اجراها مشخص نیست!
وی ضمن اشاره به عنوان نمایش «رویای آمریکایی» توضیح داد: انتخاب این عنوان کاملا برآمده از تحلیل جهان نمایشنامه نویسی تنسی ویلیامز، خصوصاً «باغ وحش شیشه ای» است. «رویای آمریکایی» بعنوان یک مفهوم نانوشته در دل این نمایشنامه حضور دارد؛ رویایی که در ظاهر سرشار از رفاه، فرصتهای شغلی و امکان زیست بهتر است، اما از نزدیک، گزنده، تلخ و دور از آن چیزی است که تصور می نماییم. حضرتی در رابطه با زمان بندی اجراهای «رویای آمریکایی» عنوان کرد: از ابتدا قرار بود نمایش ۱۵ شب روی صحنه برود و اگر شرایط مساعد بود، احتمال تمدید هم وجود داشت. اما با تأخیرهایی که اتفاق افتاد، هم اکنون هیچ چیز بصورت قطعی معلوم نیست. طبق قرارداد، چند شب دیگر اجرا داریم، اما پس از آن مشخص نیست امکان تمدید وجود داشته باشد یا نه، چون شرایط پایدار نیست. او در آخر ضمن اشاره به مشکلات اقتصادی تولید نمایش بیان نمود: یکی از باگ های اصلی تولید ما این است که خیلی از هزینه ها، مثل اجاره اکسسوار صحنه و لباس، روزشمار محاسبه می شود و هر تأخیری در اجرا، مستقیماً به ضرر گروه تمام می شود. در شرایطی هستیم که امکان تبلیغات گسترده هم نداریم. نمایش «رویای آمریکایی» به نویسندگی تنسی ویلیامز و کارگردانی علی حضرتی از ۱۷ دی عمارت نوفل لوشاتو روی صحنه رفته است. امیر کردی، زهره خزایی، مهتاب عباسی فرد، احمدرضا میررجبی، حمدجواد رضوانی و پارسا عابدی طاری گروه بازیگران این نمایش را می سازند. عکس ها از کیارش مسیبی است.
منبع: وبلاگ آفتاب
این مطلب آفتاب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کابران آفتاب در مورد این مطلب