امیرالمومنین از دید پیامبر(ص)
به گزارش وبلاگ آفتاب، یک پژوهشگر دینی اظهار داشت: مطالعه روایات نقل شده از رسول خدا(ص) درباره ی حضرت علی(ع) انسان را در مقابل گستره ای عظیم و ژرف قرار می دهد که نه عمق آن به روشنی قابل ادراک است و نه کرانه ای برای آن متصور.
حجت الاسلام محمدرضا بیگی خمینی به مناسبت ۱۳ رجب، سالروز ولادت امیر مومنان، حضرت علی (ع) و یک هزار و پانصدمین سال تولد رسول خدا(س) به معرفی حضرت امیر(ع) از نگاه پیامبر(س) پرداخت و اظهار داشت: بحث پیرامون مقام والای حضرت علی(ع) در نظام الهی، همیشه از موضوعات محوری بوده است.
منابع دین، تصویری از حقیقتی متعالی ارایه می دهند که قبل از خلقت آدم(ع) تثبیت شده و وصفی ازلی و جاودانه دارد. پیامبر اکرم(ص) فرمودند «هَذَانِ وَ اَللَّهِ سَیِّدَا شَبَابِ أَهْلِ اَلْجَنَّةِ وَ أَبُوهُمَا خَیْرٌ مِنْهُمَا» یعنی به خدا سوگند! این دو، سروران جوانان بهشت هستند و پدرشان از این دو بهتر است.
وی اضافه کرد: برای جلوگیری از هرگونه انحراف در شناخت مقام امیرالمؤمنین، پیغمبر اکرم(ص) با تصریح به جایگاه امام حسن و امام حسین (علیهماالسلام)، آنان را امامانی بزرگ، برخوردار از علم جامع، آگاه از حقایق و دارای مقام شهادت معرفی می کنند. با این وجود، تاکید می فرمایند که پدر آن دو، یعنی امیرالمؤمنین علی(ع)، از ایشان برتر است.
بر این اساس، اگر بخواهیم توصیفی جامع از امام حسن و امام حسین ارایه دهیم، می توان اظهار داشت که آنان جلوه و تجلی امیرالمؤمنین علی(ع) به شمار می آیند.
این پژوهشگر دینی افزود: این معنا با جایگاه امیرالمؤمنین در نسبت با قرآن کریم هم پیوندی عمیق دارد. باتوجه به تعابیر و توصیفاتی که در قرآن کریم و هم در روایات، خصوصاً روایات منقول از پیامبر اسلام(ص)، در طول دوران بعثت در رابطه با امیرالمؤمنین علی(ع) بیان شده، انسان در مقابل گستره ای عظیم و ژرف قرار می گیرد که نه عمق آن به روشنی قابل ادراک است و نه کرانه ای برای آن متصور.
وی افزود: این معنا را می توان خصوصاً از راه آموزه های سوره آل عمران و بطور کلی از نگاه قرآنی دریافت؛ چونکه قرآن کریم افزون بر ظاهر آیات، دارای لایه های عمیق معنایی است؛ چنان که هر آیه قرآن، علاوه بر ظاهر خود، دارای ۷۰ بطن و لایه درونی معناست.
پیامبر اکرم(ص) در روایتی در توصیف قرآن فرمودند که «لاَ تُحْصَی عَجَائِبُهُ وَ لاَ تُبْلَی غَرَائِبُهُ...» شگفتی هایش شماره نشوند و تازه هایش کهنه نگردند و در آن چراغ های هدایت و فروزانگاه حکمت و دلیل بر معرفت است؛ برای کسی که راهِ آنرا بداند.
بیگی خمینی ضمن اشاره به روایت «علیٌ مع القرآن و القرآنُ مع علی» اظهار داشت: بر طبق این روایت، حضرت علی (ع) همیشه، همراه قرآن است و قرآن هم همراه علی است. این باهم بودن و «معیت» دلالت بر پیوندی جدایی ناپذیر دارد.
قرآن در آیه ۱۵۷ سوره اعراف، از نوری سخن می گوید که همراه پیامبر نازل شده است «وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنْزِلَ مَعَهُ» یعنی از نوری که بر او نازل شده، پیروی کردند؛ نوری که علاوه بر قرآن، بر وجود نورانی امیرالمؤمنین علی(ع) تطبیق داده شده است.
وی اضافه کرد: بر طبق این معیت، می توان اظهار داشت که از شروع تا پایان قرآن کریم، پیوندی وثیق میان قرآن و امیرالمؤمنین(ع) برقرار است؛ قرآن با علی و علی با قرآن است. پیامبر اکرم(ص) فرمودند «هرگز علی و قرآن از هم جدا نمی شوند تا آن گاه که کنار حوض [کوثر] بر من وارد شوند.»
از آنجایی که قرآن دارای ظاهری آشکار و لایه های گوناگون باطنی است، دست یابی به این معانی عمیق نیازمند تأمل و تدبر مستمر است؛ امری که خود گواهی بر عمق لایتناهی معارف قرآنی و نسبت آن با مقام ولایت علی(ع) است.
این کارشناس مذهبی افزود: حال این پرسش بنیادین مطرح می شود که امیرالمؤمنین علی(ع) را چطور میتوان تعریف کرد و با چه بیانی می توان جایگاه ایشان را تبیین کرد. در عرصه تفسیر باطنی قرآن کریم، امیرالمؤمنین(ع) و حضرت فاطمه زهرا(س) با تعبیر «دریا» معرفی شده اند.
قرآن در آیه ۱۹ سوره رحمان از تلاقی دو دریا سخن می گوید؛ دریایی با ژرفایی بی حد و ساحلی بی حد. این توصیف ها در روایات اهل بیت(ع) تکمیل می شود.
وی اضافه کرد: حضرت امیر(ع) دریایی است که عمق آن جز برای خداوند متعال شناخته شده نیست و کرانه ای برای آن متصور نیست.
مقام آن حضرت محدودیتی ندارد؛ مقامی که فراتر از ادراک معمول بشر قرار دارد و هرچه شناخت انسان از آن افزایش یابد، افق های تازه تری پیش روی او گشوده می شود. از این منظر، هرگونه تعریف از امیرالمؤمنین(ع) ناگزیر، نسبی و محدود است و تنها می تواند پرتوی از آن حقیقت نامتناهی را بازتاب دهد، نه تمامیت آنرا.
بیگی خمینی با بیان حکایتی از کتاب «الفردوس» نوشته شمس الدین ذهبی از علمای اهل سنت اظهار داشت: در این کتاب حکایتی از پیامبر (ص) نقل شده که «ای علی! اگر جنگلها قلم شود، دریاها مرکب شود، جن و انس نویسنده و حسابگر شوند، باز هم فضائل تو تمام نمی شود.» در آیه ۱۰۹ سوره کهف هم آمده است «ای پیامبر بگو، اگر دریا برای کلمات پروردگارم مرکّب شود، پیش از این که کلمات پروردگارم تمام شود، آب دریا تمام می شود.»
وی اضافه کرد: ما نمی دانیم فضائل امیرالمؤمنین(ع) چه ارتباطی با کلمات خدا دارد. پیغمبر اکرم(ص) می فرماید که دریا مرکب شود و تمام انس و جن هم مرکب شوند، باز هم فضائل تمام نمی شود.
آنچه در این مورد مطرح می شود، در نهایت جلوه ای از لطف محض الهی و نعمتی ویژه از طرف خداوند متعال است. خداوند، همه خوبی ها، چه دنیوی و چه اخروی را در وجود حضرت امیر (ع) قرار داده و بی هیچ عوضی در اختیار بندگان نهاده است. از این منظر، نعمت ولایت و معرفت امیرالمؤمنین(ع)، جامع همه خیرات دنیا و آخرت به شمار می آید.
این پژوهشگر مذهبی اظهار داشت: یک پرسش دیگر اینست که آیا امکان دارد انسان شکرگزار چنین نعمتی باشد. آیا کسی توان آنرا دارد که محبت الهی را جبران کند و در پیشگاه آفریدگار عرضه بدارد که چطور میتوان شکر نعمت وجود امیرالمؤمنین و معرفت به مقام او و پیروی از سیره و ولایت او را به جا آورد؟
در پاسخ باید گفت هیچ کس توان شکرگزاری کامل این نعمت عظیم را ندارد. چون نعمت آن حضرت، آشنایی با مقام ولایت او و امکان اقتدا به ایشان، نعمتی فراتر از ظرفیت شکر انسان است و تنها می توان به اعتراف به عجز در مقابل آن بسنده کرد.
منبع: ایرنا
این مطلب آفتاب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کابران آفتاب در مورد این مطلب