منتقدان سینما برگزیدگانشان را معرفی کردند علت مرگ نامعلوم بهترین شد
وبلاگ آفتاب: وبلاگ آفتاب: پانزدهمین جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایرانی با معرفی برگزیدگان بخش های مختلف در تالار قلم اجرا شد.
به گزارش وبلاگ آفتاب به نقل از مهر، مراسم پانزدهمین جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران شنبه ۸ شهریور در تالار قلم کتابخانه ملی ایران اجرا شد. در این مراسم چهره هایی همچون رسول صدرعاملی، امین حیایی، حسن پورشیرازی، حامد بهداد، پریناز ایزدیار، پژمان جمشیدی، هوتن شکیبا، آزاده صمدی، امیرحسین فتحی، داریوش فرضیایی، اکتای براهنی، نصرالله مدقالچی، سارا بهرامی، سارا حاتمی، سجاد بابایی، ستاره پسیانی، مهسا حجازی، بابک خواجه پاشا، رضا بابک، بانیپال شومون، صبح افشار، ناهید مسلمی، علیرضا ثانی فر، مستانه مهاجر، فاطمه محمدی مدیرعامل موزه سینما، ندا جبرئیلی، نفیسه روشن، بهزاد خلج، ناصر ممدوح، تورج الوند، سهیل دانش اشراقی، کاظم دانشی، امید شمس، فرزین محدث، سهیل موفق، صدف اسپهدی، مجید صالحی، امیر غفارمنش، میرسعید مولویان و … حضور داشتند. فرزاد حسنی اجرای این مراسم را برعهده داشت و در شروع مراسم یاد احمد پژمان، آهنگساز و شاپور عظیمی منتقد فقید سینما را گرامی داشت. بعد از صحبت های وی ویدئویی درباره ی مرور ادوار جشن منتقدان پخش گردید. سپس جعفر گودرزی، دبیر پانزدهمین جشن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران روی صحنه آمد و اطلاعیه ای قرائت کرد.
پانزدهمین جشن منتقدان فرصتی برای ایستادن باردیگر کنار هم
متن بیانیه دبیر این جشن به شرح زیر است: «هنرمندان و سینماگران عزیز، اهالی شریف رسانه، مهمانان ارجمند و اعضای گرامی انجمن منتقدان، امشب ما در تالار قلم گرد هم آمده ایم، نه فقط برای برگزاری یک جشن، بلکه برای تقدیر جادویی که نامش سینماست. سینما، حافظه زنده یک ملت است؛ آینه ای که شکست و شکوه، غم ها و شادی هایمان را بازمی تاباند و ما را باردیگر با خودمان روبه رو می کند. زخمی است که هم زمان مرهم است و فانوسی که در تاریک ترین راهروهای تاریخ، جرقه ای از امید را روشن می کند و این همان معجزه ای ست که سینما را یگانه و جاودانه کرده است. پانزدهمین جشن منتقدان، فرصتی است برای ایستادن باردیگر کنار هم، برای یادآوری این که سینمای ایران، با همه رنج ها و تنگناها، هنوز شرافت مندانه می تپد و زندگی را بی صدا به ما بازمی گرداند. امشب، بیشتر از آن که مراسمی برای تقدیر باشد، لحظه ای ست برای باردیگر باور کردن نیروی سینما؛ همان نیرویی که ما را کنار هم نگه داشته و چراغ فردا را روشن می کند. در این دوره از جشن منتقدان، برای اولین بار، آکادمی جشن، مسئولیت سنگین داوری سه سال اکران سینمای ایران را برعهده گرفت. کاری طاقت فرسا و دقیق که ثمره اش، ارزیابی ۲۰۷ فیلم در گستره ای وسیع از ژانرها، زبان ها و جهان بینی ها بود. ما معتقدیم که سینمای ایران، در این بزنگاه تاریخی، نه تنها به تندباد شهرت و بازار، که به بادهای پالایشگر کیفیت نیاز دارد. در چنین زمانه ای، بیشتر از همیشه نیازمندیم به دل های پاک، به قلم های بی تعارف و به وجودهای دلسوزی که چشم به حقیقت دارند، نه منفعت. بیایید کنار هم بمانیم. نگذاریم هر جریان یا هیاهویی بین ما، بین دلسوزان سینمای نجیب ایران، دره ای از سوءتفاهم و جدایی حفر کند. سینما، قبل از هر چیز، خانه دل های روشن است و منتقد، فانوس دار این خانه در تاریکی ها. سینمای ما سال هاست از تک صدایی ملال آور رنچ می برد، از تکرار بی انتها جهان هایی که نه تازه اند، نه راستین. گویی دوربین ها جرأت عبور از قاب امن عادت را ندارند. ما، به جای تنوع طعم ها، یک غذا را در صد بشقاب سرو می نماییم و هنوز انتظار داریم مخاطب، با اشتیاق، لقمه آخر را هم ببلعد. نه! سینما با تک صداها نمی بالد. با فراموشی مخاطب زنده نمی ماند. وقتی ژانرهای فراموش شده، وقتی طنز به ابتذال و درام به زاری بدل می شود، یعنی ما به شعور و ذائقه تماشاگر پشت کرده ایم.
مخاطب ما بی سلیقه نیست، تحقیرش کرده اند!
مخاطب ما بی سلیقه نیست، تحقیرش کرده اند. با آثاری که نه تخیل را قلقلک می دهند، نه اندیشه را. نه می خندانند، نه می گریانند. بلکه فقط می گذرند؛ مثل نسیمی که یادش نمی ماند. سینمای ما، اگر بخواهد برخیزد، باید باردیگر به تنوع، شهامت و تجربه گری بازگردد. باید جسارت کند، در روایت، در فرم، در لحن، در فهم مخاطب. و این شروع نمی شود مگر با صدای منتقد، با واژه هایی که نه از سر خشم، که از سر عشق، آینده را صدا می زنند. ما در کشوری با اقلیم های متنوع، فرهنگ های رنگارنگ، اسطوره های زنده و زخم های عمیق، چرا باید فقط یک قصه را در صد فرم یکسان تکرار کنیم؟ و در این میانه، سینمای ما از زخمی عمیق رنج می برد: فقر ژانر، یعنی فقر تخیل. ما در کشوری با صدای هزار روایت، چرا فقط یک لحن را تکرار می کنیم؟ وقتی کمدی به هجو بدل می شود، ملودرام به زاری و عاشقانه به سانسور، یعنی خطر از قاب گذشته و به روح رسیده است. سینمای ما از فقر ژانر نمی رنجد؛ در آن جان می سپارد. وقتی هفت هنر را به چهار نما تقلیل می دهیم و خیال را در یک قاب بسته محبوس می نماییم، نه درام رشد می کند، نه کمدی می خنداند، نه عشق می سوزاند. این فقر، فقط فقدان تکنیک نیست؛ فقدان شهامت است. شهامت نگاه تازه، شهامت تجربه گری، شهامت پذیرش مخاطبی که می فهمد و شعورش را به بازی نمی گیرد. ما به نام مردم، از مردم دور شده ایم. مخاطب، قربانی سهل انگاری ما شده؛ نه چون او ذائقه ندارد، بلکه چون ما طعم تازه ای به او نچشاندیم. نه چون او خام است، بلکه چون ما خام فروشی کردیم و این درد، درد یک نسل است که به جای سینما، فقط سایه اش را دیده؛ سایه ای بی ژانر، بی خون، بی غرور. سینمای ما، اگر بخواهد برخیزد، باید از روی خاکستر خودش عبور کند. باید باردیگر یاد بگیرد که ترس را بیافریند، عشق را بی پرده روایت کند، کمدی را از لودگی نجات دهد و مرگ را، نه با آه، بلکه با سکوتی سینمایی به تصویر بکشد.
تنها میتوان به سینما دل سپرد؛ سینما پناه است
اینجا نقطه جوش است، یا تبخیر می شویم یا تبدیل و در این میانه، باید چشم باز نماییم به واقعیت سخت تولید. امروز، هزینه های سرسام آور، بخش خصوصی را فلج کرده است. جریان تولید، در گل مانده است و بسیاری، دیگر نه به ساختن، که به بقا فکر می کنند. ما در زمانه ای ایستاده ایم، که فردا، مبهم تر از همیشه است. بلاتکلیفی، در همه جا خانه کرده؛ در سرمایه گذاری، در مجوز، در نمایش و حتی در اعتماد و با این همه، هنوز یک چیز هست که میتوان به آن دل سپرد: سینما. سینما، در دل این آشوب فقط هنر نیست؛ پناه است. شاید آخرین امید جمعی ما باشد به جهت اینکه باردیگر باور نماییم به دیدن، به فهمیدن، به بودن. به پانزدهمین جشن منتقدان خوش آمدید. با افتخار، با امید و با ایمان به سینما.» اواسط صحبت های دبیر بخشی از برق سالن و صحنه نمایش قطع شد و گودرزی ادامه متن بیانیه را بدون میکروفن خواند.
در ادامه مراسم کلیپی از درگذشتگان سینما در ۳ سال اخیر پخش گردید.
گرامیداشت خانواده شهید بیتا موسوی
بیتا موسوی گزارشگر سابق سینما در جنگ ۱۲ روزه ۳ تن از اعضای خانواده ازجمله برادر، همسر برادر و برادرزاده خویش را از دست داد که هیأت مدیره انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران یاد شهدای این خانواده را گرامی داشتند. بیتا موسوی در ادامه این مراسم گرامیداشت اظهار داشت: از انجمن منتقدان تشکر می کنم بابت برگزاری این گرامیداشت تشکر می کنم. از روز ۲۵ خرداد که این صورت گرفت تمام همکارانم در سینما و مطبوعات همیشه کنار من بودند و به من کمک کردند با این غم کنار بیایم. وی ادامه داد: امیدوار هستم هیچ گاه هیچ آدم مظلومی در سرزمین من قربانی جنگ و سیاست نشود. امیدوار هستم هیچ شخصی در یک ظهر تابستانی همراه با خانواده اش قربانی جنگ نشود. از آن خانواده فقط محمد به یادگار برای من باقیمانده است. محمد نور زندگی من است و امیدوار هستم با کمک شما نگهدار خوبی برای این یادگار پرارزش باشم. سپس جعفر گودرزی بیان کرد: بسیاری از ایرانی ها عزیز زندگی شان به قبل و پس از جنگ ۱۲ روزه تقسیم شده است و زندگی بیتا هم دیگر مانند قبل از جنگ نمی گردد. محمد موسوی فرزند شهید و برادرزاده بیتا موسوی در ادامه خاطرنشان کرد: بابت برگزاری مراسم گرامیداشت خانواده ام بسیار تشکر می کنم. امیدوار هستم سایه جنگ برای همیشه از کشور ما دور شود.
تجلیل از فرشته صدر عرفایی و جایزه ویژه برای سروش صحت
سپس از فرشته صدر عرفایی، بازیگر سینما تجلیل شد. وی به سبب حضور در خارج از ایران در این مراسم حضور نداشت و در ویدئویی عنوان کرد: از تمام کارگردانان، فیلم نامه نویسان، همکاران پشت صحنه و همبازیان عزیزم تشکر می کنم. امشب برای من هم شب بزرگی است برای اینکه بزرگداشت دوست قدیمی و عزیز من حسن پورشیرازی هم انجام می شود. بازی درخشان وی در فیلم «پیر پسر» برای همه ما مانند کلاس درس است.
در ادامه جایزه ویژه جشن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایران توسط به سروش صحت برای کارگردانی فیلم «صبحانه با زرافه ها» اهدا شد. سروش صحت بعد از دریافت جایزه عنوان کرد: خیلی خوشحال و هیجان زده هستم برای اینکه این جایزه خیلی مهم است و از جانب منتقدان و نویسندگان سینما اهدا می شود. هر فیلمی یک کار تیمی است و من به نمایندگی از تمام عوامل اینجا هستم. هرکدام از ما یک بهشت در ذهنمان داریم که دوست داریم در آنجا صبحانه بخوریم، بهشت ذهنی من و ایمان صفایی «صبحانه با زرافه ها» بود. امیدوار هستم روزی تمام ایرانیان بتوانند در بهشت ذهنی شان صبحانه بخورند! در ادامه جایزه بهترین موفقیت فنی به سهیل دانش اشراقی برای طراحی صحنه فیلم «خائن کشی» اهدا شد. وی بعد از دریافت جایزه اظهار داشت: این جایزه خیلی پرارزش است، برای اینکه اگر منتقدان نبودند، سینما نبود. از علی اوجی و استاد کیمیایی عزیز تشکر می کنم. سپس جایزه بهترین مهندسی صدا به مهرشاد ملکوتی و مسیح حدپور سراج برای فیلم «موقعیت مهدی» اهدا شد. عباس یاری، منتقد سینما که برای اهدای جایزه روی صحنه آمده بود، اظهار داشت: وقتی این تندیس و لوح ها را تماشا می کردم یادم آمد که سال ۷۷ در نخستین دوره اهدای جوایز انجمن منتقدان و نویسندگان سینمایی ایرانی یک روز جمعه امیر اثباتی و من به دفتر مجله فیلم رفتیم و دیپلم های افتخاری آماده کردیم تا به آقای بیضای، انتظامی، سوسن تسلیمی و علیرضا زرین دست تقدیم نماییم. یادی می کنم از رفیق رفته ام مسعود مهرابی عزیز که پس فردا تولدش است اما میان ما نیست. او تا زمان رفتنش اجازه نداد تیم سه نفره مجله فیلم از هم بپاشد. دیپلم افتخار بهترین موسیقی به مسعود سخاوت دوست برای فیلم «موقعیت مهدی» و تندیس بهترین موسیقی متن با ستار اورکی برای فیلم «خائن کشی» اهدا شد. اورکی بعد از دریافت جایزه اظهار داشت: درگذشت استاد احمد پژمان را به جامعه هنری تسلیت می گویم. ما امروز بزرگی را ازدست دادیم که فکر نمی کنم دیگر مانند ایشان زاده شود. این جایزه را به استاد مسعود کیمیایی تقدیم می کنم که پای پیانو بسیار از ایشان آموختم. سپس جایزه بهترین تدوین به حسن حسن دوست برای فیلم «پرویزخان» اهدا شد.
جایزه بهترین فیلم اول برای «جنگل پرتقال»
جایزه بهترین فیلم اول به آرمان خوانساریان برای فیلم «جنگل پرتقال» اهدا شد. خوانساریان بعد از دریافت جایزه عنوان کرد: از وقتی که فیلم ما آماده شد خیلی حال و هوای جشن نداشتیم اما امروز بعد از ۳ سال از تمام کسانیکه برای ساخت این فیلم کنار ما بودند، تشکر می کنم. در ادامه این جشن مهناز افضلی، حامد بهداد، رضا بابک و رضا صائمی برای تجلیل از حسن پورشیرازی بازیگر سینما روی صحنه آمدند.
حسن پورشیرازی: دعا کنید فیلممان به اسکار برود
حسن پورشیرازی بعد از دریافت لوح تجلیل اظهار داشت: از منتقدان عزیز تشکر می کنم که سال هاست من را حمایت می کنند. منتقدان از شبی که در برج میلاد فیلم «پیرپسر» اکران شد تا امروز از ما حمایت کرده اند.
وی اشاره کرد: امروز هم استانی عزیز من آقای پژمان را از دست دادیم و از این بابت بسیار متأسفم.
پورشیرازی بیان کرد: این تقدیر را به روح بزرگ داریوش مهرجویی تقدیم می کنم که بسیار از او آموختم. همین طور از تمام کسانیکه من را تا اینجای کار حمایت کردند، بسیار سپاسگزارم. اکتای براهنی از تو ممنونم که به من اعتماد کردی تا در کنار هنرمند درجه یک سینما حامد بهداد، لیلا حاتمی، محمد ولی زادگان و همه عزیزان کار کنم.
در ادامه حامد بهداد مطرح کرد: جایزه های زیادی بین ما سینماگران رد و بدل شده ولی شبی را به خاطر دارم که از دست آقای داریوش مهرجویی جایزه گرفتم. کلیپ درگذشتگان را که می بینیم، متوجه می شویم چه اعتبارهایی در سینما بودند که از دست داده ایم.
وی درباره ی شخصیت حسن پورشیرازی بیان کرد: بازیگری گاهی ساده و گاهی طاقت فرسا است. چهار فیلم سینمایی و یک تئاتر با حسن پورشیرازی کار کرده ام. ورود همه بازیگران برای حضور در این فیلم سخت بود و در سکانس آخر و در ماه های آخر همه ما شاهد اتفاقی بودیم که برای حسن پورشیرازی افتاد و او با اعصابی خراب هر روز به جنگ این نقش می آمد. حسن را نگاه می کردم و می دیدم که در ماه آخر جان خویش را از دست داده و دیوانه وار به صحنه می آمد.
حامد بهداد اشاره کرد: گاهی برای بازی یک سکانس گریه می کرد. همان روزها می دانستم که حسن مزد خویش را برمی دارد و این رنجی که می کشد به بار خواهد نشست. همیشه منتظر بودم او مزد خویش را بگیرد. من این روز را می دیدم که همه جلوی پا او ایستادند.
حسن پورشیرازی در انتها اظهار داشت: دعا کنید که فیلم ما به اسکار برود.
در ادامه مراسم دیپلم افتخار بهترین فیلمبرداری به آرمان فیاض برای فیلم «برف آخر» و تندیس این بخش به مسعود سلامی برای فیلم «خائن کشی» اهدا شد.
سلامی در ادامه اظهار داشت: بسیار خوشحالم که این جایزه را برای فیلم آقای کیمیایی می گیرم. امیدوار هستم امثال آقای کیمیایی سالیان سال برای این سینما بمانند و فیلم بسازند.
تندیس بهترین نقش مکمل برای صدف اسپهبدی و مجید صالحی
جایزه بهترین بازیگر مکمل زن به صدف اسپهبدی برای فیلم «علفزار» اهدا شد.
وی بعد از دریافت جایزه اظهار داشت: آرزویم این بود که تندیس جشن منتقدان را دریافت کنم. از شما خواهش می کنم که به افتخار پدر و مادرم دست بزنید چون امروز در سالن هستند.
دیپلم افتخار بهترین نقش مکمل مرد به علیرضا ثانی فر برای فیلم «علت مرگ نامعلوم» و تندیس این بخش به مجید صالحی برای فیلم «برف آخر» اهدا شد.
ثانی فر بعد از دریافت دیپلم افتخار اظهار داشت: من بازیگری را کنار حامد بهداد یاد گرفته ام و اعتقاد حامد این بود که من بعد از ۴۰ سالگی موفق می شوم اما امروز که آقای پورشیرازی را دیدم یاد گرفتم که باید بیشتر تحمل نماییم. علی زرنگار «علت مرگ نامعلوم» را با خون دل ساخت و من این دیپلم را به نمایندگی از تمام بازیگران «علت مرگ نامعلوم» دریافت می کنم.
مجید صالحی سپس بیان کرد: امروز باید از ثانی فر حلالیت بطلبم برای اینکه من مجید دلبندم را از او دزدیدم که سرنوشتم را عوض کرد. منتقدان از یک جایی مسیر زندگی من را عوض کردند. سال ها کمدی بازی می کردم اما دیگر گرفتار تکرار شده بودم. ۲ نقد برای من نوشته شد و بعد از آن اهتمام کردم مسیر بازیگری ام را عوض کنم. دلمان برای ترانه علیدوستی، فاطمه معتمدآریا، باران کوثری و کتایون ریاحی تنگ شده است. امیدوار هستم شرایط برای حضور این عزیزان برقرار شود.
دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول زن به الناز شاکردوست برای فیلم «بی بدن» اهدا شد. او به سبب حضور در خارج از کشور در این مراسم نبود.
تندیس بهترین بازیگر برای سارا بهرامی و میرسعید مولویان
تندیس بهترین بازیگر نقش اول زن به سارا بهرامی برای فیلم «جنگل پرتقال» اهدا شد.
سارا بهرامی بعد از دریافت جایزه بیان کرد: این افتخار را دارم که برای دومین بار این جایزه را دریافت می کنم و از آرمان خوانساریان تشکر می کنم.
جایزه خلاقیت در بازیگری به امین حیایی اهدا شد.
همچنین دیپلم افتخار بهترین بازیگر نقش اول مرد به بانیپال شومون برای فیلم «علت مرگ نامعلوم» و تندیس این بخش به میرسعید مولویان برای فیلم «جنگل پرتقال» اهدا شد.
بانیپال شومون بعد از دریافت جایزه اظهار داشت: این نخستین جایزه سینمایی من است و خیلی خوشحالم که این جایزه را از انجمن منتقدان دریافت می کنم.
تقدیم یک جایزه به جامعه آشوری ها
وی با یادی از ۳ هنرمند آشوری در ایران اظهار داشت: آرزو دارم فارغ از هر مذهب، نژاد و قومیتی بتوانیم روزی آزادانه باهم در این خاک کار نماییم. به عنوان یک بازیگر آشوری این جایزه را به جامعه آشوری ها و هنرمندان بی صدایمان تقدیم می کنم.
امین حیایی سپس خاطرنشان کرد: درست است که خیلی از بزرگان سینما امروز از کنار ما رفته اند اما باید قدر همین خانواده کوچک و قدر داشته هایمان را بدانیم و این افراد را در این خانواده تنها نگذاریم.
میرسعید مولویان در ادامه این مراسم عنوان کرد: آرزوی من این بود که نخستین جایزه ام، جایزه انجمن منتقدان باشد. من این جایزه را روی قلبم می گذارم.
تجلیل از جواد طوسی منتقد باسابقه سینما
سومین بزرگداشت این مراسم به جواد طوسی منتقد باسابقه سینما تعلق داشت. طهماسب صلح جو و غلام عباس فاضلی برای این بخش از برنامه روی صحنه آمدند.
جواد طوسی سپس روی صحنه آمد و بیان کرد: در ابتدا ادای احترامی دارم به کسانیکه برای حفظ استقلال و پایداری این سرزمین رخ در نقاب خاک کشیدند و یادی دارم از درگذشتگان قدیم و جدید سینمای ایران. در گذر از کابوس جنگ ۱۲ روزه و فضای پرتنشی که مکانیزم ماشه همچنان بالای سر ماست، برگزاری بزرگداشت برای من حقیر معنایی ندارد. بزرگداشت واقعی را باید برای مردم این سرزمین برگزار کرد که صبورانه این روزگار سخت را قبول می کنند.
وی اضافه کرد: نظر لطف و تشکر صنفی بزرگداشت انجمن برای من به عنوان نماینده یک نسل بسیار پرارزش است. هنوز جای امید روحانی، هوشنگ گلمکانی، شهرام جعفری نژاد و بهزاد عشقی منتقدان هم نسل من در اینجا خالی است.
مسعود کیمیایی در شب تجلیل از جواد طوسی برای این منتقد پیام مکتوبی ارسال کرده بود که توسط مجری قرائت شد.
«علت مرگ نامعلوم» بهترین فیلم جشن منتقدان
در بخش پایانی مراسم تندیس بهترین فیلم نامه به علی زرنگار برای فیلم «علت مرگ نامعلوم» اهدا شد.
این کارگردان بعد از دریافت جایزه بیان کرد: این جایزه را به تمام فیلم های توقیف شده در طول این سال ها و به ویژه سالیان اخیر تقدیم می کنم. فیلم هایی که هیچ گاه رنگ پرده را ندیدند و فیلم هایی که سینمای ایران بخشی از اعتبارش را به آنها مدیون است.
همچنین تندیس بهترین کارگردانی هم به علی زرنگار برای فیلم «علت مرگ نامعلوم» اهدا شد.
زرنگار مجدداً روی صحنه آمد و اظهار داشت: تجلیل مجدد از این فیلم برای من به معنای تجلیل از سینمای مستقل است. سینمای مستقل فقط با حضور هنرمندان مستقل به وقوع می پیوندد.
آخرین جایزه این جشن و تندیس بهترین فیلم به مجید برزگر برای فیلم «علت مرگ نامعلوم» اهدا شد.
مجید برزگر بعد از دریافت این جایزه بیان کرد: سینمای ایران یعنی همه سینما و آن چه که سانسور می شود هم بخش مهمی از سینمای ایران است. اکران آنلاین هم بخشی از سینمای ایران است. انجمن می تواند در جشن بعدی فیلم های دیگری هم لحاظ کند.
به طور خلاصه و در این میانه، سینمای ما از زخمی عمیق رنج می برد: فقر ژانر، یعنی فقر تخیل. این فقر، فقط فقدان تکنیک نیست؛ فقدان شهامت است. نه چون او خام است، بلکه چون ما خام فروشی کردیم و این درد، درد یک نسل است که به جای سینما، فقط سایه اش را دیده؛ سایه ای بی ژانر، بی خون، بی غرور.
این مطلب آفتاب را می پسندید؟
(1)
(0)
تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات کابران آفتاب در مورد این مطلب